Μετά από δύο εβδομάδες ακριβώς είμαι σπίτι μου, νοιώθοντας πολύ τυχερός που έζησα από κοντά το φετινό διαγωνισμό. Μια Eurovision με πολλές ανατροπές και πολλά διδάγματα για το μέλλον.
Φαίνεται ότι ένας νέος κύκλος ξεκίνησε. Είδαμε έναν πολύ ανοιχτό διαγωνισμό, με τα στοιχήματα να αλλάζουν δραματικά μέρα με την μέρα. Τραγούδια που ήταν φαβορί μήνες πριν, είδαμε να μην τα πηγαίνουν καλά. Με εξαίρεση το Ισραήλ, την Εσθονία και την Τσεχία, κανένα άλλο τραγούδι από όσα εμφανίζονταν στην πρώτη δεκάδα των στοιχημάτων πριν την έναρξη των προβών, δεν είχε την επίδοση που αναμένονταν.
Νορβηγία, Βουλγαρία, Γαλλία, Αυστραλία και Ισπανία βρέθηκαν με ευκολία εκτός δεκάδας. Ελλάδα και Βέλγιο απέτυχαν να προκριθούν και η Σουηδία διεσώθη εξαιτίας των κριτικών επιτροπών.
Αντίθετα τραγούδια που μπορεί να μην έπεισαν στις studio εκδοχές τους, ξεχώρισαν εξαιτίας της σκηνικής τους εμφάνισης και φωνητικής απόδοσης των ερμηνευτών τους. Χαρακτηριστικά παραδείγματα η Κύπρος που από την 17η θέση των στοιχημάτων τερμάτισε τελικά στη δεύτερη, η Αλβανία που όλοι προεξοφλούσαν τον αποκλεισμό της και τελικά κατετάγη ενδέκατη και φυσικά η Μολδαβία που με έναν Φωκά στα καλύτερα του, βρέθηκε στο τοπ10 της τελικής βαθμολογίας.
Μήπως αυτό που μετρά εν τέλει είναι μόνο τα τρία λεπτά επί σκηνής και η σωστή απόδοση του τραγουδιού από τον ερμηνευτή; Μήπως τα όσα προσπαθούμε να συμπεράνουμε πριν ξεκινήσουν οι πρόβες δεν έχουν καμία απολύτως σημασία;
Ένα άλλο συμπέρασμα βλέποντας κανείς τα αποτελέσματα του φετινού διαγωνισμού είναι ότι στη Eurovision μπορεί να νικήσει ο οποιοσδήποτε. Χώρες δίχως συμμάχους και γείτονες πέτυχαν τις υψηλότερες βαθμολογίες.
Το Ισραήλ που δεν κατάφερε να προκριθεί έξι φορές με το σύστημα των ημιτελικών και είχε να επιδείξει τα τελευταία δέκα χρόνια, δύο ένατες θέσεις μόνο, ψηφίστηκε πρώτο με διαφορά από το τηλεοπτικό κοινό. Η Κύπρος μας, που είχε όλα κι όλα τρεις πέμπτες θέσεις ως την καλύτερη της επίδοση, φέτος με μια εκρηκτική Ελένη Φουρέιρα κόντεψε να πετύχει κάτι που μέχρι πριν λίγες ημέρες έμοιαζε ακατόρθωτο.
Η ίδια η αρχηγός αποστολής του ΡΙΚ στο διαγωνισμό, κα Εύη Παπαμιχαήλ, στην πτήση της επιστροφής μου είπε ότι: “πείσαμε αρχικά τον εαυτό μας, ότι μπορούμε να κερδίσουμε”. Η Αυστρία και Γερμανία με απογοητευτικά αποτελέσματα όλα τα τελευταία χρόνια (με εξαίρεση τις νίκες τους φυσικά), βρέθηκαν στην τρίτη και τέταρτη θέση, γιατί είχαν δύο πολύ καλούς ερμηνευτές, με ωραίες φωνές και μια σκηνική παρουσία που επικοινωνούσε με τον καλύτερο τρόπο τις συμμετοχές τους.
Όποια και αν είναι η παράδοση, όταν έρθει η στιγμή και το σωστό τραγούδι με τον κατάλληλο καλλιτέχνη, τότε όλα είναι πιθανά. Το ίδιο φυσικά ισχύει και από την αντίστροφη. Όπως όλοι μπορούν να νικήσουν, έτσι και όλοι μπορούν να αποκλειστούν.
Ρωσία, Ρουμανία και Αζερμπαιτζάν χώρες που είχαν το απόλυτο και δεν είχαν χάσει ποτέ τελικό φέτος αποκλείστηκαν όλες πανηγυρικά. Δεν υπάρχει τίποτα δεδομένο σε αυτό το διαγωνισμό και αυτό πρέπει να το καταλάβουμε καλά.
Ένας άλλος μύθος που κατερρίφθη για δεύτερη φορά μετά τη νίκη της Jamala το 2016, είναι ότι η EBU στέλνει το βραβείο εκεί που θέλει κατά το δοκούν. Όλοι πιστεύω ακούσαμε τις θεωρίες ότι δεν υπάρχει περίπτωση ο Jon Ola Sand και η παρέα του να επιτρέψουν να πάει ο διαγωνισμός το 2019 στο σχεδόν εμπόλεμο Ισραήλ. Κι όμως η ψήφος του κόσμου σε πρώτο βαθμό, αλλά και η ψηφοφορία των κριτικών επιτροπών δευτερευόντως, έδωσε τη νίκη στη Netta και μάλιστα με ξεκάθαρη διαφορά. Ναι οι επιτροπές μπορεί να χειραγωγούνται, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να δώσει τη νίκη, αν δεν υπάρχει και η θετική ψήφος του κοινού (βλ. Σουηδία φέτος).
Εν κατακλείδι να πω και λίγα πράγματα για τη διοργάνωση. Παρά τα όσα ακούστηκαν, προσωπικά νομίζω ότι οι Πορτογάλοι έκαναν αυτό που μπορούσαν. Μην ξεχνάτε ότι μιλάμε για μία χώρα του νότου, με παρόμοια προβλήματα με αυτά, που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. Οι Πορτογάλοι είναι ένας φιλόξενος λαός και σε κάνουν να νιώθεις σαν το σπίτι σου. Ακόμα έχω τη γεύση στο στόμα μου των pastel de nata και στο νου μου τις βόλτες στα γραφικά στενά της παλιάς πόλης της Λισαβόνας. Ποιος περιμένει ένα χρόνο τώρα για το Ισραήλ…
