Αφιερώματα Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision : 1990

13 thoughts on “Αφιερώματα Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision : 1990”

1. Κατάργηση της ζωντανής ορχήστρας: Μαύρη σελίδα στην ιστορία ενός θεσμού που κατά τα άλλα θέλει να αποκαλείται ΑΚΟΜΑ διαγωνισμός τραγουδιού (άρα και μουσικής σύνθεσης).

   Ισπανία, Γαλλία, Ισραήλ (με τη συγκλονιστική Rita) με διαφορά τα αγαπημένα μου εκείνη τη χρονιά. Το δικό μας, ασχολίαστο (δυστυχώς).

   Το Insieme, τότε μου άρεσε αρκετά. Σήμερα, 28 χρόνια μετά, σχεδόν καθόλου.

2. Το Bandido δε, είναι από τις λίγες περιπτώσεις που έκανε “καριέρα” και εκτός γιουροβίζιον. Το θυμάμαι που το έπαιζαν εκείνο τον καιρό τα “δορυφορικά” (Super, Sky κλπ).

   1. Είναι από τα αγαπημένα μου όσον αφορά τον διαγωνισμό σε όλες τις χρονιές… Επίσης αυτό, η συμμετοχή της Γαλλίας και της Ιταλίας είναι τα τραγούδια που κάνανε πανευρωπαϊκή επιτυχία…

      1. Και για μένα. Είναι μέσα στα 50 πιο αγαπημένα μου όλων των εποχών στη γιουροβίζιον.

3. Ακριβώς ένα χρόνο πριν τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ο διαγωνισμός μεταφέρεται στο Ζάγκρεμπ (σημερινή πρωτεύουσα της Κροατίας) & συγκεκριμένα στη σχετικά μικρή αίθουσα εκδηλώσεων Vatroslav Lisinski. Αρχικά είχε ανακοινωθεί ότι η διοργάνωση θα γινόταν στο μεγάλο συνεδριακό κέντρο Sava Centar του Βελιγραδίου (πρωτεύουσα του τότε ενιαίου κράτους), αλλά αυτό άλλαξε μετά από αφόρητες πολιτικές πιέσεις. Κοινώς οι Κροάτες απαίτησαν τη διοργάνωση μιας & το συγκρότημα Riva ήταν κροατικής καταγωγής. Ήδη την προηγούμενη χρονιά είχαν προηγηθεί οι πρώτες πολυκομματικές εκλογές στη χώρα που ξύπνησαν την πιο άγρια μορφή του εθνικισμού, το σοβινισμό. H κατάσταση στη χώρα γινόταν όλο & πιο χαοτική, έλειπε απλά η σπίθα για το μπαμ.
   Παρουσιαστές της βραδιάς επρόκειτο να ήταν η τότε νεαρή & διάσημη Σερβίδα παρουσιάστρια & δημοσιογράφος Dubravka Marković & o γνωστός Κροάτης ηθοποιός Rene Medvešek. Η σκηνοθεσία θα ήταν του γνωστού Σέρβου σκηνοθέτη Stanko Crnobrnja. Ένα πολύ γνωστός κριτικός & αρθρογράφος της εποχής, ο Σέρβος Petar Janjatović είχε δηλώσει σε μια συνέντευξή του: “Είχα πάει στο Ζάγκρεμπ 15 μέρες πριν το διαγωνισμό & είδα ότι όλη η πόλη ήταν σε μοτίβο σκακιέρας (στο εθνόσημο της Κροατίας υπάρχει κάτι που μοιάζει με σκακιέρα), δεν υπήρχε κανένα χαρακτηριστικό που να προσδίδει στη Γιουγκοσλαβία, η οποία επίσημα ήταν η διοργανώτρια χώρα”. Εδώ να σχολιάσω, ότι σαν interval act παίχτηκε ένα τουριστικό φιλμάκι με τίτλο “Yugoslav changes” το οποίο έδειχνε μόνο τοπία & πόλεις της Κροατίας, με εξαίρεση μια & μοναδική εικόνα από το Βελιγράδι.
   Συνεχίζει ο Janjatović: “Ανώτατα κροατικά κυβερνητικά στελέχη έδειχναν δυσφορία για την επιλογή της Dubravka σχολιάζοντας πως ήταν αδιανόητο γι αυτούς μια Σερβίδα να παρουσιάσει στον κόσμο το πρόσωπο της νέας Κροατίας. Η ίδια άρχισε να δέχεται απειλητικά τηλεφωνήματα για τη ζωή της & έξω από το δωμάτιο της στο ξενοδοχείο που διέμενε είχε μπει αστυνομία να φρουρεί.”
   Τελικά μόλις πριν αρχίσουν να καταφθάνουν οι αποστολές για τις τεχνικές πρόβες ανακοινώθηκε ότι παρουσιαστές θα ήταν οι Oliver Mlakar & Helga Vlahović, & σκηνοθέτης ο Nenad Puhovski (όλοι τους Κροάτες). Μερικές ώρες πριν τον μεγάλο τελικό οι καινούριοι παρουασιαστές δήλωσαν την παραίτησή τους γιατί κάποιοι δημοσιογράφοι σχολιάσαν αρνητικά την μεγάλη ηλικία τους (τους θεώρησαν ακατάλληλους). Έγινε ένα ψιλοχαμός, έπεσε στο τραπέζι η επιστροφή των αρχικών παρουσιαστών, κάτι που ήταν τεχνικά αδύνατο μιας η Dubravka Marković βρισκόταν στο Βελιγράδι & τελικά μετά από πoλλά παρακάλια & συνάμα απειλές βγήκαν οι Oliver & Helga να παρουσιάσουν. Αν & η Δάφνη Μπόκοτα στο βιβλίο της αναφέρει ότι η Γιουγκοσλαβία άφησε μόνη της την κροατική τηλεοραση να τα βγάλει πέρα, η αλήθεια είναι ότι οι ίδιοι οι Κροάτες αποφάσισαν με το έτσι θέλω να τα κάνουν ολα μόνοι τους, εξού & η διοργάνωση ήτο κάπως προβληματική από την αρχή. Η κόντρα τους & το κόμπλεξ τους με την υπεροχή των Σέρβων είχε φτάσει στο κόκκινο.
   Για την ιστορία, η Helga Vlahovic πέρα από το θρυλικό “I don’t have it” το 1981, πέταξε την επίσης γνωστή ατάκα “we have all the lines” όταν έγινε ένα ψιλομπέρδεμα με τις γραμμές κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας το 1990 & έδωσε τους βαθμούς της Κροατίας το 1994, την πρώτη φορά δηλαδή που είχαμε & την εικόνα του προσώπου που ανακοινώνει τους βαθμούς. Πέθανε το Φεβρουάριο του 2012 στα 67 της από την επάρατη νόσο.
   Στο ελληνικό στρατόπεδο τώρα επικρατούσε ένα χαμός. Η Δάφνη Μπόκοτα γράφει στο βιβλίο της ότι ήταν μια αλλοπρόσαλλη ελληνική αποστολή, που πέρα του εκπροσώπου μας Χρήστου Κάλλοου, των λοιπών μουσικών, του συνθέτη & του στιχουργού & των ανθρώπων της ΕΡΤ συπλήρωναν το καρε & τα σόγια, κοινώς σύζυγοι (μια εξ αυτών έγκυος), αδερφές & δύο μαμάδες που ήταν & συμπεθέρες & δεν είχαν & τις καλύτερες σχέσεις μεταξύ τους.
   Από τα ευτράπελα της ελληνικής αποστολής θα σταθώ στην ιδέα να πάρουν καραφάκια με ούζο & να τα μοιράσουν στην συνέντευξη τύπου. Για κακή τύχη η έγκυος σύζυγος έπεσε πάνω στα καραφάκια, ακούστηκε ένας μεγάλος θόρυβος γυαλιών που σπάνε & η κραυγή της Ελληνίδας μάνας “ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ” & ακολούθησε μια δυσοσμία από ούζο σε όλη την αίθουσα & παγίδα να φάει κάποιος τα μούτρα του μιας & το πάτωμα είχε γίνει γλυστερό (ευτυχώς η γυναίκα δεν έπαθε τίποτα). Το ρεσιτάλ το έδωσαν όμως οι συμπεθέρες. Κάποιο μέρα οι διοργανωτές πήγαν όλες τις αποστολές εκδρομή σε ένα εθνικό πάρκο. Όλα ωραία & καλα, όταν στο τέλος της εκδρομής ανακάλυψαν ότι έλειπαν οι δυο κυρίες. Αφού είχαν φτάσει μεσάνυχτα & είχε κατέβει μέχρι & ο στρατός για να τις ψάξει, & αφού είχαν αναστατώσε ολόκληρη τη διοργάνωση τελικά βρέθηκαν δηλώνοντας αργότερα “να, πήγαμε να μαζέψουμε κάτι λουλουδάκια που είδαμε & σας χάσαμε”!!! Χα χα χα χα χα χα χα χα χα χα!!!
   Καταλήξαμε 3οι από το τέλος. Η κορώνα του Κάλλου δεν βγήκε. Νομιζω πως αξιζαμε να βρισκομασταν 4-5 θέσεις ψηλότερα. Ακόμα και σήμερα το “Χωρίς σκοπό” δεν το θεωρώ κακή συμμετοχή. Το styling & η κόμμωση χτυπούν κόκκινο, αλλα δίνεις άφεση αμαρτιών σκεπτόμενος τη μόδα της εποχής. Από τα αγαπημένα της χρονιάς: Ισπανιά φυσικά με τις Azúcar Moreno, Ελλάδα, Λουξεμβούργο, Ισραήλ (η Rita ήταν όντως συγκλονιστική, ακόμα δεν μπορώ να χωνέψω γιατί τα πήγε τόσο χάλια), Γιουγκοσλαβία (το “Hajde da ludujemo” αποτελεί ακόμα & σήμερα χιτ) & Ιταλία.
   Για την ιστορία, η χώρα μας είχε ένα θέμα με το τραγούδι του Βελγίου που είχε τιτλο “Macédomienne”. Τραγούδιστής, συνθέτης & στιχουργός ο Philippe Lafontaine που έγραψε αυτό το τραγούδι για τη γυναίκα του με καταγωγή από την Οχρίδα του κρατιδίου των Σκοπίων. Έιχε γίνει & ερώτηση κάποιου δημοσιογράφου στη συνέντευξη τύπου, αλλά πήραν τη σωστή απάντηση. Αν δεν απατώμαι ο Lafontaine αρνήθηκε μετά την εμπορική κυκλοφορία του κομματιού.
   Τέλος, το 1990 η Μάλτα προσπάθησε νε επιστέψει στο διαγωνισμό μετά από αποχή 15 χρόνων με την Maryrose Mallia & το “Our Little World of Yesterday”, αλλά δεν τα κατάφερε μιας & ο τότε κανονισμός της EBU επέβαλε τον ανώτερο αριθμό των 22 συμμετοχών.

   1. Σε ευχαριστώ πολύ για κάποιες συγκεκριμένες πληροφορίες που δεν γνώριζα όσον αφορά την πολιτική κατάσταση του τότε.

      1. Εγώ ευχαριστώ που μου δίνεται η ευκαιρία να μοιραστώ μαζί σας παλιές αναμνήσεις.

   2. Απίστευτο το άρθρο καθώς και το σχόλιο σου. Άραγε να πουλιέται ακόμα το βιβλίο της μποκοτα? Θα ήθελα πολύ να το διαβάσω

      1. Το βιβλίο της Μπόκοτα είναι άκρως απολαυστικό, αν & νομίζω πως βιάστηκε να το βγάλει (προφανώς να ήθελε να εκδοθεί πριν τη διοργάνωση της Αθήνας) γιατί κάποιες χρονιές είναι εντελώς πρόχειρα γραμμένες. Πιστεύω πως θα ‘πρεπε να τολμήσει μια νέα εμπλουτισμένη έκδοση του. Αν ψάξεις ίσως να το βρεις. Κυκλοφόρησε, αν θυμάμαι καλά, λίγο πριν το Πάσχα του 2006 & το είχα αγοράσει από ένα βιβλιοπωλείο στο LGAV.

      2. Αυτό δυστυχώς δεν το γνωρίζω αλλά νομίζω σε κάποιο βιβλιοπωλείο στο κέντρο των Αθηνών ή της θεσσαλονίκης μπορεί να υπάρχει εάν ρωτήσετε.

4. Ωραίο εκείνη τη χρονιά ήταν κ το κομμάτι του Λουξεμβούργου…το “comme je te reve” με την celinne karzo, αλλά στο live ήταν χάλια. Λατρεμενες κ για μένα η Ισπανία κ η Γαλλία. Να αναφέρω πάντως πως η πρώτη ever στα χρονικά έθνικ συμμετοχή που αγκαλιάστηκε από τις επιτροπές ήταν το Hora (Ισραήλ 1982)

5. H Iσπανία ήταν αγαπημένη μου εκείνη τη χρονιά, αλλά συνεχίζει να μου αρέσει το τραγούδι-ύμνος της Ιταλίας που θεωρώ ότι ήταν ο «αυτονόητος» νικητής. «Ένοχη απόλαυση» η Μέριλιν της γιουγκοσλαβικής συμμετοχής με τη «σοκολάτα» της 🙂

   1. Αναφέρεται στον αγαπημένο της που έχει χείλη σα σοκολάτα (δηλ. γλυκά) 🙂

Comments are closed.