Ο καλλιτέχνης
Ο Richard-Jacques Bonay γεννήθηκε το 1950 στη Narbonne της Νότιας Γαλλίας. Εξαιτίας υιοθεσίας από οικογένεια που ζούσε στον Βορρά και συγκεκριμένα στο Trith-Saint-Léger, κοντά στα σύνορα με το Βέλγιο, πήρε νέο όνομα: Jean-Luc Potaux. Στα 13 του κέρδισε σε διαγωνισμό που διοργάνωσε τοπική εφημερίδα. Εργάστηκε στη χαλυβουργία Usinor και παράλληλα μετείχε στο γκρουπάκι Les élites. Χρόνια αργότερα μετείχε στις διαδηλώσεις των σιδηρουργών, κατά των απολύσεων που τους επέβαλαν οι εργοδότες τους.
Το 1970 μετακόμισε στο Παρίσι, έπαιξε στο μιούζικαλ “Hair”, στο πλευρό του Gérard Lenorman (FRA 1988) και δύο χρόνια μετά ξεκίνησε την καριέρα του, με το ψευδώνυμο Ζοέλ Πρεβώ (Joël Prévost). Έκανε περιοδείες με πολύ γνωστά ονόματα, όπως ο Serge Gainsbourg (συνθέτης LUX 65, MON 67, FRA 91), o Mike Brant, η Michèle Torr (LUX 66, MON 77) και ο Serge Lama (FRA 71). Παρέμεινε ενεργός μέχρι το 2017, μολονότι δεν σημείωσε ποτέ σημαντική επιτυχία, με εμφανίσεις στη Γαλλία, αλλά και όλη την Αφρική. Όπως διαβάσαμε σε γαλλική ιστοσελίδα, έχει πεθάνει ήδη από τις 21 Νοεμβρίου. Για άγνωστο λόγο ο θάνατός του έγινε μόλις τώρα γνωστός.
Οι εθνικοί τελικοί και η Γιουροβίζιον
Ήταν υποψήφιος και το 1977 (έμεινε στα ημιτελικά-6ος και προτελευταίος), με το Pour oublier Barbara αλλά και το 1983 (9ος), με το Je t’aime. Το 1978, παρόλο που το Il y aura toujours des violons ήρθε 2ο στον ημιτελικό γύρο της γαλλικής επιλογής, πίσω από τον Jean-Paul Cara (είναι ο πιγκουίνος του LUX 80, αλλά και ο στιχουργός FRA 76, όπως κι ο συνθέτης FRA 77, 81), στον τελικό ξεχώρισε και μάλιστα με μεγάλη διαφορά (13.791 ψήφοι έναντι του επόμενου άσματος, Laisse pleurer les rivières των Irvin & Indira, με τον Cara να “τερματίζει” τρίτος). Συνολικά διαγωνίστηκαν 14 τραγούδια, σε δύο ημιτλεικούς, από τα οποία τα τρία πρώτα προχώρησαν στον τελικό. Μετείχαν ονόματα της εποχής, όπως η Noëlle Cordier (FRA 67), ο Patrick Lemaître, ο Jean-Pierre Savelli, η Violette Vial, και φυσικά ο Jean-Paul Cara.
Παρότι ήταν πολύ ξεπερασμένος ο ήχος του τραγουδιού για τα τέλη της δεκαετίας του ’70, ήρθε 3ο στη Γιουροβίζιον σε μια ομολογουμένως μέτρια χρονιά. Εφόσον κέρδιζε, πάντως, υπήρχε ο κίνδυνος ακύρωσης, καθώς το τραγούδι είχε ακουστεί δύο χρόνια πριν, κάτι που είχε ανακαλύψει η ΕΒU. Στα φωνητικά η Francine Chantereau, με 8 γιουροπαρουσίες συνολικά, η Martine Latorre με 7 και τα αδέλφια Michel Costa με 16 και George Costa με 17 που είναι και το απόλυτο ρεκόρ! Μαέστρος ήταν ο Alain Goraguer (LUX 65, MON 66, FRA 68, FRA 94). Τo έγραψαν ο Gérard Stern και ο Didier Barbelivien (στίχοι MON 78, 79, FRA 95). Και για όσους δεν το έχουν αντιληφθεί: Γαλλία και Μονακό είχαν τον ίδιο στιχουργό!!!
Υ. Γ.: από τους γιούροσταρ του 1978 δεν ζουν πια ο Νορβηγός Jan Teigen, o Franco Gatti από τους Ιταλούς Ricchi e Poveri, η Φινλανδή Seija Simola και η Maria Mendiola από τις Baccara που εκπροσώπησαν το Λουξεμβούργο.
Πηγή κεντρικής φωτό: Eurovoix
