Με το που τελειώνει η τελευταία χώρα, βλέπουμε να μεταφέρουν το γραφείο με τα τηλέφωνα από τη σκάλα. Αρχίζει αμέσως η ψηφοφορία –χωρίς διάλειμμα– μόλις καθίσουν οι δύο γυναίκες (η κυρία στο δεύτερο τηλέφωνο είναι η Frau Damm, η οποία εκτελεί και χρέη γραμματέα). Η Damm βάζει τα ακουστικά της, όσο η παρουσιάστρια εξηγεί –στα γερμανικά– το σύστημα ψηφοφορίας. Πίσω τους υπάρχει ένας χάρτης της Δυτικής Ευρώπης, με κουκίδες στις χώρες που συμμετέχουν. Η οθόνη μαυρίζει για 3 δευτερόλεπτα κι αρχίζει η διαδικασία, με τη φόρμουλα : «Song / chanson No…, χώρα, … points». Για πρώτη φορά οι βαθμοί επαναλαμβάνονται και στα γερμανικά («… Stimme-n»), γλώσσα στην οποία παρουσιάστηκε όλη η βραδιά (το φαινόμενο αυτό επαναλήφθηκε το 1979, με επανάληψη στα εβραϊκά, το 1983 στα γερμανικά, αλλά και το 1991, στα ιταλικά). Υπήρξαν δε πολλά προβλήματα στις τηλεφωνικές επαφές, ακόμα και με την επιτροπή της φιλοξενούσας χώρας, κάτι που προκαλεί το γέλιο του κοινού, συν το ότι ψηφίζει ανακατεμένα και χωρίς λογική σειρά.

Ο πίνακας είχε λατινικούς αριθμούς, τον τίτλο του τραγουδιού και τους βαθμούς. Μετά την πρώτη ψηφοφορία, πάει η Anaïd Iplicjian να κλείσει το τηλέφωνό της, αλλά η Damm δεν την αφήνει. Η παρουσιάστρια έψεξε τους Δανούς, διότι θέλησαν να δώσουν τη βαθμολογία τους στα γερμανικά. Γενικά, η επικοινωνία με τη χώρα αυτή υπήρξε δυσχερής, έτσι δυσκολεύονται να συνεννοηθούν. Η στιχομυθία είναι χαρακτηριστική : «This is the danish jury here», «Do you speak english?», «Oh, yes, thank you!», «That’s all right», «Good»! Όταν δεν ακούγεται καλά η βαθμολογία, η Damm επαναλαμβάνει το σωστό και γενικά έχει πολύ αέρα και διευθύνει τη συνομιλία, κάνοντάς μας να υποθέσουμε ότι ίσως και να είναι τελικά η Γραμματέας.

Ο Γάλλος εκφωνητής δεν την αφήνει να επαναλάβει και τον παρατηρεί: «Pas trop vite, je ne peux pas vous suivre» {Όχι τόσο γρήγορα, δεν μπορώ να σας παρακολουθήσω}. Η Ολλανδία ψήφισε ανακατεμένα και μάλιστα στα γερμανικά (όταν η ίδια η Γερμανία έδωσε τους βαθμούς της… στα γαλλικά!). Ο Αυστριακός ξεκινά λέγοντας ότι μιλά από τα στούντιο της Αυστριακής τηλεόρασης, για να τον διακόψει η παρουσιάστρια και να του ζητήσει τη βαθμολογία του. Ο Ιταλός ψήφισε με δίγλωσση φόρμουλα : «Chanson No…, …Stimmen» {Τραγούδι Νούμερο…, …Βαθμοί}, δηλαδή γαλλο-γερμανικά. Δεν την αφήνει να επαναλάβει και μιλά εξαιρετικά γρήγορα. Ο Λουξεμβούργιος πάλι ψηφίζει χώρες κι όχι τραγούδια, όπως είχε συμφωνηθεί. Εξαιτίας της κακής επικοινωνίας με το Βέλγιο, δεν ακούει σε ποια χώρα δίνει το 5άρι κι όταν δίνει ένα βαθμό στην Αγγλία, τον ρωτά : «Combien» {Πόσο ;}, για να της απαντήσει : «Ein… un» {Ένα}.

Στο τέλος, σηκώνεται η παρουσιάστρια, η Damm βγάζει τα ακουστικά της και παίρνει τα χαρτιά της. Βλέπουμε δύο ανθρώπους να προχωρούν στο πλάνο. Καλεί τη νικήτρια Corrie Brokken και τον μαέστρο, την ώρα που από πίσω της τρέχει κάποιος σαν τρελός και μεταφέρει το τραπέζι, πάλι από τη σκάλα. Ο Ebernhard Beckmann της Γερμανικής κρατικής τηλεόρασης, ο οποίος δίνει το βραβείο, τη συγχαίρει στα ολλανδικά και τα γερμανικά για το ωραίο τραγούδι και η νικήτρια τον ευχαριστεί στα γερμανικά. Ξεχνούν προς στιγμήν, αλλά το διορθώνουν, να δώσουν και τις υπόλοιπες πλακέτες στους συντελεστές. Η κάμερα δείχνει –σε κοντινό πλάνο– το βραβείο. Γίνεται η reprise και ξαναστέλνουν τον συνθέτη να υποκλιθεί για 2η φορά. Ακολουθεί μια πολύ σύντομη αποφώνηση.