Οι αποχές Eurovision περιλαμβάνουν πολιτικές εντάσεις, οικονομικές δυσκολίες και σημαντικές αλλαγές στους κανόνες.
Η ιστορία της Eurovision είναι γεμάτη από αποχές, παρασκήνια, πολιτικές εντάσεις και ανατροπές που διαμόρφωσαν τον θεσμό. Διάφορες χώρες αντιμετώπισαν ιδιαίτερες καταστάσεις στην προσπάθειά τους να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό.
Αρμενία: έρμαιο διαφόρων καταστάσεων και αποχές Eurovision
Η Αρμενία εκδήλωσε για πρώτη φορά ενδιαφέρον για συμμετοχή τον Ιούλιο του 2003. Τότε, ο ιδιωτικός τηλεοπτικός σταθμός Armenia TV υποστήριξε ότι η χώρα θα πραγματοποιούσε το ντεμπούτο της στον διαγωνισμό του 2004. Ωστόσο, ο σταθμός δεν αποτελούσε μέλος της EBU. Για τον λόγο αυτό, η EBU απέρριψε την αίτηση της χώρας.
Αντίθετα, η Δημόσια Τηλεόραση της Αρμενίας, AMPTV, έγινε πλήρες μέλος της EBU τον Ιούλιο του 2005, οπότε η χώρα συμμετείχε για πρώτη φορά το 2006 στην Αθήνα.
Αργότερα ακολούθησε η αποχώρηση της χώρας από τον διαγωνισμό του 2012, λόγω ανησυχιών για την ασφάλεια στην πόλη διεξαγωγής, το Μπακού.
Όταν ξέσπασε ο βραχύβιος 2ος πόλεμος με το Αζερμπαϊτζάν (27 Σεπτεμβρίου-10 Νοεμβρίου 2020) για τον έλεγχο στην περιοχή του Ναγκόρνο Καραμπάχ (ο πρώτος έλαβε χώρα μεταξύ 1988 και 1994), μολονότι είχε αρχικά προγραμματίσει να συμμετάσχει στον διαγωνισμό του 2021, αποχώρησε προτού να επιλέξει συμμετοχή.

Το ταλαίπωρο και κακόμοιρο Βέλγιο
Ως μία από τις επτά ιδρυτικές χώρες, το Βέλγιο μετέχει από το 1956. Η χώρα μέτρησε τρεις υποβιβασμούς (το 1994, το 1997 και το 2001) έπειτα από κακές κατατάξεις. Επιπλέον, το Βέλγιο κατέλαβε την τελευταία θέση οκτώ φορές.
Το Βέλγιο αποτελεί ομοσπονδιακό κράτος και περιλαμβάνει δύο κύριες γλωσσικές περιφέρειες: τη Φλάνδρα (ολλανδόφωνη) στον βορρά και τη Βαλλονία (γαλλόφωνη) στον νότο. Κάθε περιφέρεια διαθέτει τον δικό της ραδιοτηλεοπτικό φορέα, συγκεκριμένα τη Vlaamse Radio- en Televisieomroeporganisatie (VRT) στη Φλάνδρα και τη Radio-télévision belge de la Communauté française (RTBF) στη Βαλλονία.
Και οι δύο φορείς είναι πλήρη μέλη της EBU και, ως εκ τούτου, έχουν δικαίωμα συμμετοχής και μετάδοσης. Αυτό φυσικά λειτουργεί εναλλάξ: μία χρονιά το VRT και μία το RTBF, ωστόσο οι βαλλονικές απόπειρες είναι —με απόσταση— πιο επιτυχημένες.
Τι έγινε το 1987
Με τη νίκη του το 1986, το Βέλγιο έγινε η τελευταία από τις επτά ιδρυτικές χώρες της Eurovision που κέρδισε τον διαγωνισμό. Οι αντιδράσεις ήταν σφοδρές, καθότι η Sandra Kim ήταν μόλις 13 ετών, αν και δήλωνε 15. Το γεγονός αυτό ώθησε την Ελβετία —η οποία κατέλαβε τη δεύτερη θέση— να ζητήσει τον αποκλεισμό της, ωστόσο το αίτημά της δεν τελεσφόρησε.
Σαν να μην έφτανε αυτό, το κανάλι RTBF ανέλαβε τη διοργάνωση του 1987. Παρά τις χορηγίες, ο φορέας έφτασε στο χείλος της οικονομικής καταστροφής. Επομένως, η διοίκηση προχώρησε σε περικοπές και απολύσεις εργαζομένων. Μολαταύτα, οι φορείς της χώρας ενδόμυχα ελπίζουν να αποφύγουν μια νέα νίκη. Εντούτοις, οι Βέλγοι συνεχίζουν τη συμμετοχή τους, σε αντίθεση με άλλους που επικαλούνται διαρκώς οικονομική στενότητα…

Οι εκβιασμοί της Γερμανίας και η αποχή στην Eurovision
Η Γερμανία είναι μία από τις επτά ιδρυτικές χώρες του διαγωνισμού. Μάλιστα, η χώρα έλειψε μόνο μία φορά, το 1996.
Αρχικά, η EBU απέκλεισε τη Γερμανία στη ραδιοφωνική προεπιλογή του 1996 με το τραγούδι «Blauer Planet» και τον Leon. Στη συνέχεια, αυτός ο αποκλεισμός και οι απειλές των γερμανικών Μ.Μ.Ε. προκάλεσαν αλλεπάλληλες συναντήσεις. Ο αρχηγός της αποστολής Jürgen Meier-Beer διαπραγματεύτηκε σκληρά με την EBU.
Παράλληλα, ο γερμανός παράγοντας εξασφάλισε τη στήριξη της Νορβηγίας. Η Νορβηγία ισχυρίζεται ότι αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες για τη διοργάνωση στο Όσλο με μία αποχή από την Εurovision της Γερμανίας. Επομένως, ο Meier-Beer πίεσε την EBU και επέβαλε τέσσερις νέους κανόνες:
- Τη σταδιακή εισαγωγή της τηλεψηφοφορίας.
- Την κατάργηση του κανόνα της εθνικής γλώσσας.
- Την επισημοποίηση της προηχογραφημένης μουσικής χωρίς περιορισμούς, που κατάργησε την ορχήστρα.
- Την επιβολή του κανόνα των BIG 4 (που έγινε BIG 5 με την Ιταλία).
Συνεπώς, οι εξελίξεις αυτές άλλαξαν ριζικά την ιστορία της Eurovision.
Περισσότερες λεπτομέρειες για το τι συνέβη τότε μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Η Αρμενία σημείωσε αποχές Eurovision το 2012 λόγω θεμάτων ασφαλείας στο Μπακού και το 2021 εξαιτίας της σύγκρουσης στο Ναγκόρνο Καραμπάχ.
Μετά τη νίκη της Sandra Kim το 1986, το βελγικό κανάλι RTBF ανέλαβε τη διοργάνωση του 1987 αλλά έφτασε στο χείλος της οικονομικής καταστροφής, προχωρώντας σε περικοπές.
Μετά τον αποκλεισμό του Leon το 1996, η Γερμανία πίεσε την EBU να εισαγάγει την τηλεψηφοφορία, να καταργήσει την εθνική γλώσσα, να επιτρέψει την προηχογραφημένη μουσική και να θεσπίσει τους Big 4.
Το Βέλγιο εκπροσωπείται εναλλάξ από δύο δημόσιους φορείς: τον ολλανδόφωνο VRT της Φλάνδρας και τον γαλλόφωνο RTBF της Βαλλονίας.




