Jacques Pills

Mon pauvre Pierrot, tu fais le gros dos
Et ta mine est triste comme ta vie d’artiste
On ne t’aime plus, tes chansons d’amour
Sont trop ingénues, laisse là tes habits de velours

Le public, d’un bravo, décida de ton sort
Faut tirer le rideau sur ta vie
Fini la comédie, ton théâtre est bien mortd
Et ton chant s’est enfui dans la nuit

Mon pauvre Pierrot, mon ami Pierrot
De tant d’infortune au clair de la lune
Mon ami Pierrot qui n’a que deux mots
J’aimais bien ta plume, même quand elle n’était qu’un sanglot

Si les temps ont changé, arlequin démodé
Moi, je suis pour toujours ton ami
Car tu as enchanté mes plus belles années
C’est pourquoi je te dis aujourd’hui

Mon ami Pierrot qui fait le gros dos
Qui n’a plus de scène
Viens chanter tes amours et ta peine
Avec moi

Καημένε μου Πιερό, έχεις μεγάλη πλάτη
Και το πρόσωπό σου είναι τόσο θλιβερό όσο και η ζωή σου ως καλλιτέχνης.
Δεν σε αγαπάμε πια, τα ερωτικά σου τραγούδια…
είναι πολύ έξυπνα, άσε εκεί τα βελούδινα ρούχα σου

Το κοινό, με μια ζητωκραυγή, αποφάσισε τη μοίρα σου.
Ήρθε η ώρα να τραβήξεις την αυλαία της ζωής σου.
Τέρμα η κωμωδία, το θέατρό σου είναι πραγματικά νεκρό.
Και το τραγούδι σου έφυγε μέσα στη νύχτα.

Φτωχέ μου Πιερό, φίλε μου Πιερό.
Από τόση ατυχία στο φεγγαρόφωτο…
Ο φίλος μου ο Πιερό που έχει μόνο δύο λέξεις
Μου άρεσε η πένα σου, ακόμα και όταν ήταν απλά ένας λυγμός.

Αν οι καιροί έχουν αλλάξει, παλιομοδίτικε αρλεκίνο…
Είμαι φίλος σου για πάντα.
Γιατί μάγεψες τα καλύτερά μου χρόνια
Γι’ αυτό σου λέω σήμερα…

Φίλε μου Πιερό
Που δεν έχει πια σκηνή
Έλα να τραγουδήσεις τους έρωτες και τις λύπες σου
Μαζί μου