François Deguelt

Ce soir-là tu n’avais que tes vingt ans
À m’offrir comme un bouquet de printemps
À l’amour qui m’avait souvent déçu
Je ne croyais plus, mais quand je t’ai vue
Ce soir-là j’aurais voulu inventer
Des mots qui n’avaient jamais existé
Des mots d’amour en habit de gala
Pour ce soir-là

Dans tes bras, j’ai compris dès ce soir-là
Que jamais la vie n’aurait d’attrait pour moi
Loin de toi

Mon amour, je t’ai donné le meilleur
Le meilleur du plus profond de mon cœur
De mon cœur qui garde encore la douceur
De ce soir-là

Ce soir-là, mais à quoi bon revenir?
Tout cela n’est pour moi qu’un souvenir
Mais je n’ai jamais pu me délivrer du rêve insensé
Que j’avais bercé

Je t’avais donné bien plus que ma vie
Mais peut-être n’avais-tu pas compris
Que tu déchirais mon rêve d’enfant
En me quittant

Et pourtant si tu me reviens un jour
Dans mon cœur, je garde comme au premier jour
Tant d’amour

Tant d’amour toujours pour toi que j’attends
Que j’attends comme on attend le printemps
Le printemps, les bras chargés de lilas
Pour ce soir-là

Mon amour, je t’attendrai chaque jour
Tant que je vivrai, je serai là

Ce soir-là

Εκείνο το βράδυ ήσουν μόλις είκοσι χρονών
Για να μου προσφέρεις σαν ανοιξιάτικο μπουκέτο
Στην αγάπη που τόσο συχνά με είχε απογοητεύσει
Δεν πίστευα πια, αλλά όταν σε είδα
Εκείνο το βράδυ ήθελα να επινοήσω
λέξεις που δεν υπήρχαν ποτέ
Λέξεις αγάπης με επίσημο φόρεμα
Για εκείνη τη νύχτα

Στην αγκαλιά σου, κατάλαβα εκείνη τη νύχτα
Ότι η ζωή δεν θα μου άρεσε ποτέ
Μακριά από σένα

Αγάπη μου, σου έδωσα το καλύτερο
Το καλύτερο από τα βάθη της καρδιάς μου
Της καρδιάς μου που κρατάει ακόμα τη γλύκα
εκείνης της νύχτας

Εκείνης της νύχτας, αλλά γιατί να γυρίσω πίσω;
Είναι όλα απλά μια ανάμνηση για μένα
Αλλά ποτέ δεν μπόρεσα να απελευθερωθώ από το ανόητο όνειρο
που είχα κρατήσει…

Σου έδωσα πολλά περισσότερα από τη ζωή μου
Αλλά ίσως δεν κατάλαβες
ότι κατέστρεφες το παιδικό μου όνειρο
αφήνοντάς με

Και όμως αν γυρίσεις πίσω σε μένα μια μέρα
Στην καρδιά μου, θα κρατήσω όπως έκανα την πρώτη μέρα
Τόση αγάπη

Τόση αγάπη ακόμα για σένα που σε περιμένω
Σε περιμένω όπως περιμένουμε την άνοιξη
Την άνοιξη, με τα χέρια γεμάτα πασχαλιές
Για εκείνο το βράδυ

Αγάπη μου, θα σε περιμένω κάθε μέρα
Όσο ζω, θα είμαι εκεί

Εκείνο το βράδυ

Dis rien, dis rien, on s’aime
C’est ça le vrai poème
Et je me sens si bien
Mon corps noyé au tien
Je suis comme dans une vague
Où mon bonheur divague
C’est si profond, profond
Je me sens couler au fond

Dis rien, les mots sont bêtes
Quand on n’est pas poète
Ce sont des bulles qui crèvent
Les mots, ça tue les rêves

Mes mains jouent sur ta robe
Rien de toi ne se dérobe
Dans mes deux bras fermés
Laisse-moi, laisse-moi t’aimer

Dis rien, dis rien, mon âme
Tes yeux ont comme une flamme
Les mots sont tous les mêmes
Dis rien, dis rien, je t’aime

Je ne sais plus où nous sommes
Tu es femme et moi – un homme
Et si l’on meurt de ça
Je veux mourir cent fois

Cent fois, cent fois, cent fois

Μην πεις τίποτα, μην πεις τίποτα, αγαπιόμαστε
Αυτό είναι το αληθινό ποίημα
Και νιώθω τόσο καλά
Το σώμα μου πνίγηκε στο δικό σου
Νιώθω σαν να είμαι σε ένα κύμα
όπου η ευτυχία μου περιπλανιέται
Είναι τόσο βαθιά, τόσο βαθιά
Νιώθω τον εαυτό μου να βυθίζεται στον πάτο

Μην πεις τίποτα, τα λόγια είναι ανόητα
Όταν δεν είσαι ποιητής
Είναι φυσαλίδες που σκάνε
Οι λέξεις σκοτώνουν τα όνειρα.

Τα χέρια μου παίζουν με το φόρεμά σου.
Δεν υπάρχει τίποτα από σένα που να ξεφεύγει
Στα δύο κλειστά μου χέρια
‘σε με, άσε με να σε αγαπήσω

Μην πεις τίποτα, μην πεις τίποτα, ψυχή μου
Τα μάτια σου είναι σαν φλόγα
Οι λέξεις είναι όλες ίδιες
Μην πεις τίποτα, μην πεις τίποτα, σε αγαπώ

Δεν ξέρω πού είμαστε
Είσαι γυναίκα κι εγώ άντρας
Και αν πεθάνουμε από αυτό
Θέλω να πεθάνω εκατό φορές

Εκατό φορές, εκατό φορές, εκατό φορές