Όλη η Ελλάδα κινείται σήμερα στους ρυθμούς του συλλαλητηρίου στη Θεσσαλονίκη για τη Μακεδονία. Δεκάδες χιλιάδες πολιτών έχει συγκεντρωθεί στη συμπρωτεύουσα ,προκειμένου να διαδηλώσει για την ελληνικότητα της Μακεδονίας, με αφορμή τα όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας, για τις συζητήσεις που πραγματοποιεί η κυβέρνηση με την αντίστοιχη κυβέρνηση της ΠΓΔΜ, προκειμένου να υπάρξει συμφωνία στο θέμα που ταλανίζει τις σχέσεις των δύο χωρών εδώ και δυόμιση δεκαετίες.
Αλλά ας αφήσουμε τη διπλωματία και την πολιτική για αυτούς που τη γνωρίζουν καλύτερα και ας μπούμε στο θέμα του αφιερώματος μας. Το 1990 ο Philippe Lafontaine τραγουδά για τη Macédomienne (Μακεδόνισσα μου), ένα χρόνο πριν τα Σκόπια ανακηρύξουν την ανεξαρτησία τους και διεκδικήσουν το όνομα της Μακεδονίας. Ποιο το θέμα και η ιστορία αυτής της συμμετοχής; Ας τα δούμε αναλυτικά στο σημερινό μας αφιέρωμα, που γίνεται φυσικά εξαιτίας της επικαιρότητας.
Το 1990 ήταν σειρά της γαλλόφωνης δημόσιας τηλεόρασης του Βελγίου να επιλέξει τον εκπρόσωπο του στο διαγωνισμό της Eurovision. Στις 8 Ιανουαρίου λοιπόν και μέσω ενός απογευματινού τηλεοπτικού μαγκαζίνου γίνεται η παρουσίαση του Macédomienne.
Το τραγούδι που γράφθηκε από τον ίδιο τον Lafontaine ήταν αφιερωμένο στην Σκοπιανή σύζυγό του. Στους στίχους που εκτός του τίτλου, υπάρχουν ξεκάθαρες αναφορές στη Μακεδονία, που στο μυαλό του Lafontaine ήταν η σημερινή δημοκρατία της ΠΓΔΜ, μία εκ των ομόσπονδων δημοκρατιών που αποτελούσαν την τότε Γιουγκοσλαβία.
Το τραγούδι είχε αρχικά τον τίτλο Macédonienne για να τον αλλάξει σε Macédomienne μετά την αντίδραση της ελληνικής πλευράς. Φυσικά όπως θα δείτε και στους στίχους του τραγουδιού κάποια μαθήματα γεωγραφίας τα ήθελε ο Lafontaine, αφού τοποθετεί τη Μακεδονία και στην Αδριατική.
Οι στίχοι του τραγουδιού:
Όταν φωνάζει, είναι όλη η Αδριατική
Ποιος απελευθερώνεται στα μάτια της
Όταν κοιμάται, δεν απέχει πολύ από την Οχρίδα
Ονειρεύεται πανέμορφα τις όμορφες λίμνες
Την βλέπω και πάλι, κοριτσάκι με γυμνά πόδια
Βροχή στα μαλλιά της
Στο σπίτι της, στο δάπεδο
Άφησε τις αυταπάτες όλων των παιχνιδιών της
Δεν θέλει τίποτε παρά τον εαυτό της
Έχει τη γοητεία των Μακεδόνων
Είναι ζωτικής σημασίας να την αγαπώ, να τη διατηρώ
Ό, τι κι αν κάνει, ό,τι κι αν σκεφτεί
Αλλά είναι η πιο όμορφη
Όσοι δεν με πιστεύουν ας έρθουν να την αντικρίσουν
Θα δουν πόσα κερδίζω μαζί της και ότι είναι δικιά μου
Μπορείτε να ουρλιάζετε, μπορείτε να φωνάξετε, μπορείτε να γελάσετε
Αλλά όχι σε αυτήν
Όταν πηγαίνει στο κρεβάτι, είναι σε ένα λόφο
Τι κάνει με το σώμα μου τι θέλει
Είναι ένας ηλίανθος που μετανάστευσε στον αμπελώνα
Με μια καρδιά άνυδρη και μια φλόγα φωτιάς
Μια τσιγγάνικη κραυγή κρυμμένη στους ψιθύρους της
Ζει την αγάπη χωρίς απογοήτευση
Όταν παλεύει από την κορυφή των πληγών της
Προτιμά τα πάντα
Είναι ένα χτύπημα με τους θεούς
Η συμμετοχή του Βελγίου εμφανίστηκε στην τρίτη θέση, αμέσως μετά τη δική μας συμμετοχή με τον Χρήστο Κάλοου (Χωρίς Σκοπό) και πριν τη συμμετοχή της Τουρκίας. Το τραγούδι μετά από απαίτηση του Lafontaine δεν κυκλοφόρησε ποτέ και για να είναι σίγουρος για αυτό, κατέστρεψε την πρωτότυπη ηχογράφηση, παραμένοντας μέχρι και σήμερα ένα από τα ελάχιστα τραγούδια του διαγωνισμού που δεν κυκλοφόρησαν ποτέ, ούτε στην χώρα που εκπροσωπούσαν. Το τραγούδι κατέλαβε την δωδέκατη θέση, ανάμεσα σε 22 συμμετοχές.
https://www.youtube.com/watch?v=LMk7cJLz590
Το 1992 στα Σκόπια αναγνωρίζεται ανεξαρτησία από τον ΟΗΕ και η κυβέρνηση των Σκοπίων ζητά την αναγνώριση της με το όνομα της Μακεδονίας. Φυσικά η αντίδραση πλέον της Ελλάδας είναι έντονη. Το 1995 τα δύο κράτη συμφωνούν στο όνομα της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, σαν μία προσωρινή λύση και οι διαπραγματεύσεις για την οριστική επίλυση του ζητήματος, συνεχίζονται μέχρι και σήμερα.
Στη Eurovision του 1992 και ενώ το ζήτημα βρισκόταν στην πρώτη θέση της επικαιρότητας στην Ελλάδα, ήταν η σειρά της δικής μας αντεπίθεσης. Η ελληνική αποστολή ταξιδεύει στο Μάλμο, έχοντας στις αποσκευές της ως σουβενίρ για τις άλλες αποστολές τον δεκαεξάκτινο Ήλιο της Βεργίνας, τον οποίο επίσης τα Σκόπια διεκδικούσαν ως σημαία του νεότευκτου κράτους τους. Η ΕΡΤ θέλοντας να στείλει το δικό της μήνυμα για την ελληνικότητα της Μακεδονίας, χρησιμοποιεί έξυπνα το εθνικό αυτό σύμβολο μας και η εικόνα της Κλεοπάτρας να φορά στο λαιμό της τον Ήλιο της Βεργίνας ταξιδεύει σε όλη την Ευρώπη το βράδυ της μετάδοσης του διαγωνισμού.
Στη παρακάτω φωτογραφία η εκπρόσωπός μας Κλεοπάτρα φορά τον Ήλιο της Βεργίνας στον Johnny Logan, συνθέτη της νικητήριας συμμετοχής για την Ιρλανδία εκείνη τη χρονιά:
Τρία χρόνια αργότερα οι στίχοι μίας ακόμα συμμετοχής μας, έχουν αναφορά στο Μακεδονικό ζήτημα. Ο Αντώνης Παππάς γράφει στο Ποια Προσευχή της Ελίνας Κωνσταντοπούλου:
Να μου πάρουνε το θρόνο κάποιοι προσπαθήσανε
ένα αστέρι είχα μόνο και το απαιτήσανε…
Στο σημείο αυτό να ευχαριστήσω το φίλο μου Άγγελο Νούτσο, που μου έδωσε το ερέθισμα και την αφορμή να γράψω αυτό το άρθρο.
πηγή: Wikipedia, εθνικό ιστορικό γιουροβιζιονικό αρχείο
