2012 Μπακού, Αζερμπαϊτζάν

Το διαγωνιστικό µέρος ξεκίνησε µε ένα από τα κλασσικότερα τραγούδια του διαγωνισµού, το Volare, µε τον Domenico Modugno. Η νικήτρια της περυσινής χρονιάς, Corrie Brokken, δεν τα κατάφερε καλά και ήρθε τελευταία, κάνοντάς την τη µόνη διαγωνιζόµενη που πήρε ποτέ την πρώτη και την τελευταία θέση. Ο 42χρονος André Claveau για τη Γαλλία κινείτο στο κλίµα των crooner της εποχής, ιδίως του Maurice Chevalier. Η Σουηδία –στην πρώτη της συµµετοχή στο διαγωνισµό- αποφάσισε να επιστρατεύσει την Alice Babs, η οποία φορούσε παραδοσιακή στολή (και όχι τουαλέτα, όπως απαιτούνταν), κάνοντας έτσι τη διαφορά (βεβαίως, τα «λα, λα, λα» δεν έλειψαν). Χαρακτηριστική η δανική εµφάνιση µε την Raquel Rastenni να «σκίζει σελίδες από το ηµερολόγιό της» καθισµένη σε ένα σκαµνί επί σκηνής. Ο Βέλγος Fud Leclercq ερµήνευσε το διφορούµενο Ma petite chatte, υποµειδιώντας και ο ίδιος µε νόηµα. Η Γερµανίδα Margot Hielscher µε τα δισκάκια στο χέρι έκανε την πιο αλησµόνητη εµφάνιση, ενώ η τελευταία συµµετοχή ήταν ένα χαρούµενο και απλοϊκό τραγουδάκι βουκολικών αποχρώσεων από τη Lys Assia για την Ελβετία (το πρώτο δίγλωσσο όλων των εποχών). 

Η παρουσιάστρια περιορίστηκε µόνο στο να δώσει την ψηφοφορία (ήταν “Telefoonmeisje” {Κορίτσι του τηλεφώνου / τηλεφωνήτρια}, κάτι που επαναλήφθηκε και το 70, πάλι στην Ολλανδία), έτσι την πρωτοείδαµε µετά το πέρας όλων των συµµετοχών, όταν βγήκε για να πει στα ολλανδικά, αγγλικά και γαλλικά ότι -λόγω τεχνικού προβλήµατος (στις Σκανδιναβικές χώρες), το Volare έπρεπε να επαναληφθεί (είναι το µόνο τραγούδι στην ιστορία του διαγωνισµού για το οποίο έγινε αυτό). Ακολουθεί ένα διάλειµµα µε κρουστά και την ορχήστρα. Η παρουσιάστρια ξαναβγαίνει, ενώ έχουν φέρει και τον –χειροκίνητο- πίνακα, ο οποίος περιλαµβάνει τα τραγούδια, τους βαθµούς και τους συνολικούς βαθµούς. Αρχίζει αµέσως, χωρίς εξηγήσεις (κάτι που κάνει µόνο ο σχολιαστής). ∆ίνουν αριθµό τραγουδιού, χώρα και βαθµούς. Υπάρχει τηλεφωνικός operator, στον οποίο ζητά κάθε φορά να τη συνδέσει µε την τάδε ή τη δείνα χώρα. Υπήρχαν δυσκολίες στη σύνδεση µε τον Αυστριακό, εκείνος δεν την ακούει, βιάζεται να τα πει και τον διακόπτει. Ζητά επιβεβαίωση για τον άσσο στη Σουηδία, αλλά δεν της απαντά. Στο τέλος τής εκφωνεί ένα ξερό: «That’s all!». Βλέπουν τότε ένα λάθος µε τη Σουηδία, η οποία έπρεπε να έχει 5 αντί για 4 βαθµούς, για να διαπιστώσουν τελικά ότι ήταν σωστό : «Oh, there was no mistake!». Η Γερµανίδα εκφωνήτρια επιβεβαιώνει τις ψήφους της, όταν η παρουσιάστρια επαναλαµβάνει: «Yes, that’s correct». Ο ∆ανός δίνει 9 στη Γαλλία, χωρίς αριθµό τραγουδιού, κάτι που την µπερδεύει. Εκφωνεί: «I see, thank you Copenhagen!» και γελά. Παθαίνει τεράστια έκπληξη µε το βαθµό αυτό (κάτι που έµελλε να πάθει και η Ολλανδή του 70, µε το αντίστοιχο 9άρι του Βελγίου προς την Ιρλανδία). Όταν ψηφίζει το Λουξεµβούργο τη Γαλλία, εκφωνεί: «Pardon, vous dites? Un point?» {Συγνώµη, τι είπατε; Ένας βαθµός;} και της απαντούν : «C’est ça» {Αυτό είναι}. 

Ζητά από το Γάλλο (ο οποίος -σηµειωτέον- ψηφίζει ανάποδα) να τα πει αργά. Εκείνος ψηφίζει την Αυστρία και του ζητά τον αριθµό τραγουδιού, γιατί µπερδεύεται και εκφωνεί το κορυφαίο: «J’entends très mal. Voulezvous répéter encore une fois. Trois? Un, deux, trois?» {Ακούω πολύ άσχηµα. Θέλετε να επαναλάβετε ακόµα µια φορά; Τρία; Ένα, δύο, τρία;}! Όταν τελειώνει, η παρουσιάστρια εκφωνεί µόνη της: «C’étaient les résultats du jury français» {Ήσαν τα αποτελέσµατα της γαλλικής επιτροπής}. Η κάµερα τής κάνει ωραία πλάγια πλάνα, µε τον πίνακα από πίσω της. Όταν ολοκληρώνει η Ιταλία, κλείνει ξερά: «C’est ça». Τρέχει η ίδια να φέρει το νικητή και µένει πάνω στη σκάλα, αφού ανακοινώσει τον τίτλο. Ο παρουσιαστής του βραβείου βγάζει ένα λογύδριο. Το δώρο δεν ανοίγει εύκολα και το κοινό γελά. Μιλά λίγο και ο νικητής, κάνει τη reprise και η βραδιά τελειώνει δίχως αποφώνηση: η ορχήστρα µόνο παίζει κάτι και κλείνει η µετάδοση µε τον πίνακα και το µετάλλιο, σε εναλλαγή πλάνων. Η µεγαλύτερη ανατροπή ήταν αυτή της Ολλανδής (αν και είχε έρθει πρώτη το 57, κατέληξε να είναι τελευταία το 58). Ήταν έντονη η αντίδραση των χωρών, οι οποίες δεν ήθελαν να αµερικανοποιηθεί ο διαγωνισµός, έτσι πρόβαλαν σθεναρή αντίσταση σε αυτού του είδους τα τραγούδια. Υπήρχε ωστόσο µια γκρίνια, διότι κανένα τραγούδι έως τότε δεν είχε µεγάλη εµπορική επιτυχία. Ευτυχώς το Volare ξέφυγε από την κακοδαιµονία της Γιουροβίζιον και έδωσε µεγάλη ώθηση, όσον αφορά στην απήχηση του διαγωνισµού. Όσο για το νικητήριο τραγούδι, ακούστηκε αρκετά, µόνο όµως στις γαλλόφωνες χώρες