Η μετάδοση ξεκίνησε με ένα μουσικό θέμα, ερμηνευμένο από την ορχήστρα. Στην εισαγωγή (ιταλιστί), ο Lohengrin τονίζει ότι είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που γίνεται αυτός ο διαγωνισμός και πως τον μετέδιδαν 10 τηλεοπτικοί και 20 ραδιοφωνικοί σταθμοί. Τονίζει πως η κλήρωση για τη σειρά εμφάνισης είχε γίνει στο Gardone, το Σάββατο πριν από την τελική βραδιά, σε συνεδρίαση της EBU. Κάθε φορά εκφωνεί κάποια λόγια για το θέμα του τραγουδιού, αφού πρώτα έχει ανακοινώσει όλους τους συντελεστές. Ακούγονται έντονα τα βήματα όσων ανεβαίνουν ή αποχωρούν από τη σκηνή. Η μόνη που χρησιμοποίησε τότε φωνητικά ήταν η Lys Assia : είχε και στις δύο συμμετοχές της ένα φωνητικό κουιντέτο, τις Radiosa (ομώνυμες με την ορχήστρα), οι οποίες δούλευαν στο Radio Lugano.

Ο Lohengrin περνά από χώρα σε χώρα, χρησιμοποιώντας διάφορα ωραία ευφυολογήματα (κάτι που δεν ξαναείδαμε έκτοτε), π. χ. : «E, dalla Svizzera, se permettete, risaliamo ancora al nord, verso il Belgio» {Και, από την Ελβετία, αν το επιτρέπετε, θα πεταχτούμε τώρα στο Βορρά, προς το Βέλγιο}, «E spostiamoci verso occidente. Qualque ora di treno, poco meno con l’aereo. Per la fantasia un balzo e siamo in Francia !» {Και, θα αλλάξουμε θέση, προς τη Δύση. Λίγες ώρες με το τραίνο, κάπως λιγότερες με το αεροπλάνο}. Με τη φαντασία ένα πήδημα και είμαστε στη Γαλλία !}, «E ritorniamo nel sud, vicini a casa nostra. In Italia» {Και ξαναγυρίζουμε στο Νότο, κοντά στη χώρα μας, την Ιταλία}. Στο τέλος κάθε συμμετοχής, ακούγονται χορδίσματα από τα όργανα. Μετά τα 7 πρώτα τραγούδια μας ενημερώνει : «La prima parte della nostra rassegna si è conclusa» {Το πρώτο μέρος της επιθεώρησής μας ολοκληρώθηκε}. Από εκεί συμπεραίνουμε ότι πρέπει να υπήρχε κάποιο κενό ανάμεσα στα δύο μέρη της βραδιάς. Ανακοινώνει ότι συνεχίζουν, όπως έχει ήδη πει, δηλαδή με την ίδια σειρά χωρών. Με το πέρας του διαγωνιστικού τμήματος, αναφέρει εν περιλήψει τι ακούσαμε και εξηγεί τα του διαλείμματος. 

Η χρονιά δεν σώζεται οπτικά, εκτός από μια σκηνή με τη reprise της νικήτριας από το πρακτορείο Newsreel. Τα περισσότερα τραγούδια κινούνται σε ρετρό και νοσταλγικό ύφος, το οποίο ξενίζει κάπως σήμερα, τότε όμως ήταν αυτό που ακουγόταν κατά κόρον στην Ευρώπη, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπήρχαν και πιο μοντέρνα ακούσματα. Τη βραδιά (και τον θεσμό) ξεκίνησε η Jetty Paerl και το –κάπως αφελές- βαλσάκι De vogels van Holland. Χαρακτηριστική είναι η γερμανική παρλάτα Im Wartesaal zum grossen Glück με τον Walter-Andreas Schwarz. Στο στυλ του «chanson», ένα τραγούδι για τον γάμο με την Mony Marc έκανε την πλήρη αντίθεση με την πρώτη Βελγική συμμετοχή του Fud Leclerc, μια δυσοίωνη μπαλάντα με θέμα την αυτοκτονία. Μια πιο χαρούμενη νότα έδωσαν η Ιταλίδα Franca Raimondi, η Michèle Arnaud στην πρώτη συμμετοχή του Λουξεμβούργου και η Γαλλίδα Dany Dauberson, αναμφισβήτητα όμως η πιο εκρηκτική παρουσία ήταν αυτή του εκπροσώπου της Γερμανίας Freddy Quinn με το rock/boogie-woogie/country So geht das jede Nacht, σε στυλ Elvis Presley. Ξεχωρίζει, επίσης η αισθαντική μπαλάντα του Λουξεμβούργου. Άλλα από τα τραγούδια έχουν τολμηρά θέματα και στίχους, ενώ άλλα φτάνουν στα όρια του πεσιμισμού, καθώς ο διαγωνισμός ήταν ακόμα νέος, δεν είχε παγιωθεί το ύφος του και δεν ήταν ακόμα καταγεγραμμένος ως ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα για όλη την οικογένεια.

Μουσικός διευθυντής (αρχιμαέστρος) ανέλαβε ο Fernando Paggi, ο οποίος ήταν τότε μαέστρος της Radio Monte Ceneri Orchestra (που αργότερα μετονομάστηκε σε RSI, Radio Svizzera Italiana), μετατρέποντάς την από ερασιτεχνικό ensemble σε επαγγελματική ορχήστρα ελαφράς μουσικής. Διηύθυνε έξι από τα δεκατέσσερα τραγούδια της βραδιάς, καθώς, πέρα από τις Ελβετικές συμμετοχές, διεκπεραίωσε τις Ολλανδικές και Γερμανικές, απουσία δικού τους μαέστρου.